Euverige

Umhoeg

De maedjes van vandaag.

De maedjes van taegeswaordig, die zien toch zo elegant.
Van mode, make-up en ieuwige jeug hebbe zj verstand.
De nieste snufjes, die pas door de mode zien oetgedach.
Die waere door schattige maedjes, mit gratie nao veur gebrach.

Refrein: Maak veur s maedjes vreeje baan.
Weej hebbe Nylon-kouse aan.
Ein tas van plastic aan de hand.
Gebleikde haor, det steit charmant.
Wannier zn kind op straot passeert.
Is eedre man genteresseerd;
Hae lp al knikkend mit de kop.
Taege ein straotlamp op.

Wannier de mode wat niets haet gevnde, dan staon wj klaor.
Wj verve netjes s snuutjes, det steit good bj bleike haor.
Cmplet of topper ofwaal fingertip, och det steit s al.
Wj zien u to date en det wete wj zelf; ierlik, wj zien knal.

De jnges zien op t irste gezich al op s verleef.
Wj kriege haos eeder morge van eemand ne vreejersbreef;
Die bleud die meine det wj op eur smoesjes te wachte staon.
Zj meuge dn bios betale en dan weer nao hoes toe gaon.

Meziek; Harry Verhagen.
Teks: Mathieu Cornet.
Oet de Venlose Revu;
Waat-e-waer 1947

Det is de vastelaovend schld.

Wie ik nog maar enne snuiter waas.
- t Is jaore lang al haer -
Heel ik raozend vuel van gape.
Och, ik gaapde toch zo gaer.
Veur zeekre winkelrote, dao.
Bleef ik smeis hil lang staon.
k Waas nats op Vastelaoves-grei.
Al meus ik dr oore veur gaon.

Refrein: k Bin dol op neuze, op snorre, op kp.
Op kleir gek van snit.
Op maskes mit zn eierdp.
Det bringk de Vastelaovend mit.
Jao, jao, dae haet de schld dao aan.
Dae haet mich gek gemak.

Op de Vleisstraot waas zn winkelke.
Waat jaomer, t is neet mir.
Dao stnd ik s aoves laat dk veur.
Tot op nne zeekre kir.
En woudje mich ens hil kwaod zag:
Zek sntter, gauw nao hos!
As antwaord heb k mit bange lach.
Um zaach in zien ore gesmoes:

k Woord twintig jaor, ging veur t irs.
Verkleid nao Jocus-Bal.
Kreeg sjans toen aan ein flinke mos.
Maar waat waas t geval?
Taege twellef, net veur dmasqu.
Vroog ik: Wao bis dich van?
Dich sntneus zag Det bruudje mich.
Dien vader, det is miene man.

Wrd en meziek; D. Timp.

Ein ech Venloos Maedje.

Enne jng ot t Weste.
Woel vrje in Venlo.
t Vrje zoot um in t blood.
Wie hae zag taege t maedje.
Hou van mij toch n beetje.
Toen zag um det maedje ens good:

Refrein: Ein ech Venloos maedje.
Det helt t meis van ne Venlose jng.
As te vruegs, schat, zek hilste van mich.
Zaet t direk mit zien leefse gezich:
Ein ech Venloos maedje.
Det geit neet wid van hos.
Want allein in Venlo.
Dao veult det zich thos!

Enne jng ot t Noorde.
Dae brandde van leefde.
Veur t maedje van t Venlose land.
Toen hae schreef n breefke
Nao zien hertedeefke.
Toen brach zj um aan t verstand:

As dan enne jng kwaam.
Ot eige gewes.
Veulde hae zich toch zo klein.
Wie hae vroog te trouwe.
t Zal dich neet berouwe.
Toen zng t hil blie dit refrein:

Wrd en meziek van.
R.A.J. Schweitzer

Heimwie nao Venlo.

Br waas t in Venlo zat.
Hae woel gaon emigrere.
Um in t land van Uncle Sam.
t Auk ens te perbere.
Ein n die had hae zo bej-ein.
Hae kwaam nao Venlo truuk.
Want t is nw Vastenaovend weer.
Dan wuurd hae dao verruuk.

Refrein: Genne wodka, genne wiskie.
Mich ein schpke Venloos beer.
Of ein drpke alde klaore.
Det is good veur hert en neer.
Genne wodka, genne wiskie.
Mich ein schpke Venloos beer.
Of ein drpke alde klaore.
In t Stedje van plezeer.

Riek is me dao in ein, twi, drej.
De minse zien dr good.
t Gesjef det bleujt dr wie nog niet.
Me krieg dao nieje mood.
Maar as op eine goojen daag.
Dien Venloos hert weer sprik.
Dan wilt me met geweld nao hoes.
Of d wuurs haos half getik.

Wrd en meziek van Geomenie.

s alderwetse speulkes.

As ik wandel langs de straote van mien geleefde stad.
Mis ik hil vuel dinger wao ik as kind zn lol in had.
Ik mein die alde speulkes in hoes en op de straot.
Zien bjnao oet de mode wuurd neet mier van gepraot.
Van iensje, diensje, triensje, van iensje diensje traos.
Van porceleine kpke det huurt me neet mir haos.
Net wie mit Allerkindre dan ware wj Mam en Pap.
De moderne jeug, die haet det as kinderspeul geschrap.

Refrein: Die alderwetse speulkes van vrueger jaore haer.
Wao me as kind in opging, waat speulde wj die gaer.
Det alles is verdrnge door de moderne tid.
Veur t naogeslach verlaore t kinderhert ten spiet.

Kint gj ch nog herinnere as kwaam de knaejentid.
Te slage mit ein knppelke dae knaej jao maeters wid.
En bokspringe op t gaasplein, t leefste alles in-ens.
Op t Wielewelke knoerse of kielpe aan de grens.
De maedjes-speulkes ware ouk wrkelik interessant.
Mit biggelstein en stuiter te prikke mit ein hand.
Uule, kuule, buuke stntje woord dao dan bj verteld.
Ein book vol ansichskaarte wae wilt staeke veur ein speld.

Ouk bergemuuske, haadis, seseur, staek aaf, sjandiets.
Enne kouseband mit gaffel waas sse katteflierts.
In t veurjaor fluitjes make van fierefluiteholt.
Kint gj nog schuumke trekke van skkerpaek gebrouwd?
De Klaosstraot veur te doppe mit Elswieker of ein tn.
Palm-Zndaag mit ein hltje, drum pelmkes, haan, bnbon.
En taege Sinter Merte waas Venlo op zien bes
Woord van dae rouk en weirrek de ganse stad verpes.

t Staeke neet vergaete mit uniforme-knuip.
Waat leepste neet te baedle verzamelde hile huip.
Dan kndukteur of pliesie, huzaar en machinis.
Soldaot, sjanderm, marine, as t maar eine staatse is.
Dan lappe, ketse rammele, ik kruuts of dich de munt.
As te keps waas kste koupe, gj nog waal weite zult.
En s winters schlke springe, nao hoes, de kouse naat.
Veur straf direk nao bed toe en flink nog veur dien g...(bks).

t Baaje in t Rienke waas ein geleefde sport.
Mit slengske trekke veel me de kous en kneen kepot.
Waat smakde toen neet lekker gebraoje kwakkerbats.
t Houfkwarteer waas meistal s alde Floddergats.
Now duit de jeug zo deftig weg is det ald gebrok.
Wao zult ge now nog vinde de baokske mit ein loek.
Waat ks t dich toen schaele wae same mit dich leep?
Gaef mich maar mien ald Venlo van bloezebs en keep.

Wrd; Lei Hendriks.
Melodie oet de operette.
Das Lied vom sssen Mdet

t Hundje

Thoes heb ik krei noch kuuke.
Maar ik heb waal eine hond.
Dae haet veer korte putjes.
Die reiken op de grnd.
Det bisje is gehorzaam.
En trouw, want as me rup.
Dan rent-te en dan vluug-ge
En springk mich op de slup.

Refrein: Ik heb ein hundje gekoch op den otverkoup, tra la la.
Det zit mich achternao, wao ik staon of loup, tra la la.
Det ismich laever dan ein maedje op den Prinsenbal.
Det is mich trouwer as ein heunke oet den hoonderstal.
Prinsenbal - Hoonderstal, tra la la.

Den buurman haet ein poeske.
Dao is hae stapel op.
Det haet zn vinnig snuutje.
En luuskes op de kop.
Ik kisde um den hnd aan.
maar dadelik woort t woes.
Toen schpde ik det mormel:
Ik bin neet veur de poes.

t Waas in mien jnge jaore.
Det ik mien hert verloor.
Ao - aan ein beeldschon maedje.
Maar ik had um dadelik door.
Det kneep de kat in t dnker.
Van daen tid bin ik schouw.
Now halt ik t mit mien hundje.
Det is en blief mich trouw.

Wrd: H. Janssen.

Venlo mien ald!

Vre daalde neer.
Linte kwaam weer.
Vlt blie s Venlose hert.
Vrejheid gebrach.
Znnige lach.
Duit weer vergaete s smert.
Venlo det wit.
En noeits vergit...
Sint Merte, Petron van s stad.
Sneej aaf zin kleid.
Toet offer bereid.
Venlo goof zien alde stad.

Refrein: Venlo mien ald!
Bleumkes oet puin gaon weer bleuije.
t Trouwe hert geit greuije.
In s alde stad.
Venlo mien ald!
Dien kinderkes hebbe getreurd.
Toch zingk weer.
s stad van plezeer....
t Leid is gauw verkleurd.

Wrd en meziek;
A. van Grinsven